chekani family internet database پایگاه اینترنتی طایفه چکانی
نويسندگان
لینک دوستان

پروین رضایی آسترکی نخستین بانوی بختیاری فاتح اورست بلندترین قله جهان

     بانو پروین رضایی (بهرامی)از تیره بهرامسری ( تش محمدرضاوند) طایفه آسترکی، ساکن الیگودرز یکی از اعضای تیم ملی کوهنوردی ایران بود که درنهم خرداد سال 1384 به قله 8880متری اورست بلندترین قله کوهستان بزرگ هیمالیا و موسوم به بام جهان صعود کردند.این بانوی جوان با برافراشتن پرچم کشورش افتخاری را برای ایران و بختیاری به ارمغان آورد.


 فرزانه توس فردوسی می فرمایند:

          زنان شان چنین اند ایرانیان                          کجایند مردان و شیر اوژنان

           برای آنکه ارزش اقدام خانم پروین رضایی آسترکی و هم تیمی های او دانسته شود، چگونگی این صعود تاریخی و خاطره انگیز بطور مختصر بازگو می شود:

 اعضای تیم های ملی کوهنوردی بانوان و آقایان ایران برای این منظور ابتدا در حدود 3 ماه تمرینات سخت و فشرده آماده سازی و انتخابی را در درون کشور سپری نمودند. سپس چند روزی را در کاتماندو پایتخت کشور نپال و به منظور تهیه ی لوازم و اسباب مورد نیاز راهپیمایی اولیه و انجام تشریفات اداری پیش از صعود گذراندند. سپس با یک پرواز داخلی از کاتماندو به محلی به نام لوکلا در ارتفاع 2850 متری رفتند و از آن جا تا کمپ اصلی را در مدت ده روز به صورت راهپیمایی طی کردند. آنگاه مسیر کمپ اول یعنی از ارتفاع 5300 تا 6100 متری را که خطرناک ترین قسمت های مسیر صعود است را پشت سر گذاشتند.

    در این منطقه قطعات بی شمار و عظیم یخ و برف به صورتی ناپایدار و انباشته بر روی هم قرار دارند و به خصوص هنگامی که هوا رو به گرمی می گذارد وضعیت آبشار یخی نیز فوق العاده خطرناک می گردد. برای همین منظور کوهنوردان معمولاً چند ساعت قبل از طلوع آفتاب وارد این معبر می شوند تا خطر کمتری آنها را تهدید نماید.

در این مسیر شکاف های یخی گوناگونی وجود دارد که به وسیله نردبان های آلومینیومی باید از آنها گذشت. به هنگام بارش برف این شکاف ها پوشیده می شوند و از چشم پنهان می مانند و هر آن ممکن است کوهنوردان را در کام خود فرو ببرند.

  پس از طی مسیر کمپ اول باقی مسیر تا قله نهایی در یک شرایط دشوار و تقریباّ نامساعد جوی طی می شودتا آنجا که اعضای تیم های کوهنوردی بعضی کشورها ناگزیر می شوند بدون فتح قله و در نیمه راه به کشورشان بازگردند. سرانجام در واپسین روزهای فصل صعود و در شرایطی که هوا اندکی مساعد شده بود اعضای تیم کوهنوردی ایران موفق شدند در تاریخ نهم خرداد 1384 خورشیدی قله سترگ و بلند و پر ابهت اورست را به تسخیر و تصرف خود درآورند.

 خبر بوسیله بی سیم به کمپ های پایین و از آنجا به کمپ اصلی و از آنجا به تهران و در نهایت به ایران مخابره گردید و ایرانیان بسیاری از شنیدن این خبر به وجد آمدند و بر خود بالیدند.

 این سفر در مجموع از هنگام حرکت از ایران تا هنگام مراجعت 90 روز بدرازا کشید که 15 روز آن در زمان رفت و بر گشت در کاتماندو مرکز نپال سپری شد و 75 روز نیز صرف صعود به ارتفاعات گذشت.

   اعضای تیم به هنگام اقامت در میان چادرها بعضاّ به مطالعه می پردازند،برخی نیز وقت خود را صرف نوشتن گزارش های روزانه و دعا و نیایش و یا بازی های سرگرم کننده مانند منچ و شطرنج  می نمودند.و سرانجام زمانی را نیز به کنترل لوازم فنی صعود ، تعمیرات و دوخت و دوز لباسها و لوازم شخصی و تقسیم بار کمپ های بالاتر اختصاص می دادند.

 با این همه، دوری از خانواده در برخی از افراد احساس دلتنگی ایجاد می نمود، هرچند که در این مدت امکان برقراری تماس تلفنی نیز وجود داشته است اما به هر حال دوام آوردن در فضای غریب و پر هیبت کوهستان هیمالیا روحیات ویژه و مبارزه جویانه ای را طلب می کند.

زمانی از « جورج مالوری» کوهنورد سرشناس پرسیده بودند برای چه می خواهد از کوه ها بالا برود. او پاسخ داده بود:« برای آنکه کوه ها آنجا هستند.» دلیل دیگری در کار نبود. کوها آنجا بودند و مبارزه می طلبیدند و به راستی کسی که بلندای سهمگین و رعب انگیز هیمالیا را فتح و تسخیر می نماید به طور قطع می بایستی قله های روحی و معنوی بسیاری را در درون خویش کشف و تسخیر کرده و آمادگی این مبارزه را داشته باشد و گرنه صعود بر بام جهان برای او کار آسانی نخواهد بودو بیم هلاکش خواهد رفت و یا در نیمه راه آهنگ بازگشت خواهد نمود.

 به هر حال خانم پروین رضایی آسترکی همچون گل یخ که در میان سرما و برف می شکفد و مشام جان آدمی را می نوازد، در جهان پر برف و یخ زده ی هیمالیا سر برآورد و شکفت. بر این اساس و از بس که این بانوی قهرمان و شجاع و اقدام ستودنی او گرامی و ارجمند است که من باور دارم «امیلی دیکنسون» مادر اسمانی شعر امریکا در یکصد و پنجاه سال پیش شعر زیر را برای چنین روزی و در وصف بانویی نازنین و بزرگوار بنام پروین رضایی این دلاوربانو و شیرزن بختیاری سروده باشد آنجا که می گوید:

  هیمالیا را دیده اند که سر فرود آورد

  در برابر گل یخ      

 به حرمت نازنینی چنین

که می بایست فرا روید  

در جهانی که خیمه در خیمه

 درفش های برف برافراشته است

منبع:http://alibahramiastereki.blogfa.com/post-59.aspx

[ ۱۳٩۱/۳/۱۳ ] [ ۱٢:٠٠ ‎ب.ظ ] [ علی چکانی ]
درباره وبلاگ

امکانات وب
آپلود عکس
Online User Blog Directory Personal blogs
k2cod go Up